CD Recensie: Carrie Clark & The Lonesome Lovers - Between The Bed Sheets & Turpentine
Recordabel: Red Bug Records / Recensie: Harm Lutke
Steeds vaker steken nieuwe singer /songwriters hun gezicht aan het venster en raakt de markt langzaam verzadigd met allerlei liedjes die je denkt al eens gehoord te hebben. Slechts weinigen gooien het raam verder open om te tonen dat ze meer in hun mars hebben dan één vast genre. De Amerikaanse Carrie Clark is zo iemand die zich moeilijk in een hokje laat plaatsen, want op haar vierde cd, het onder eigen beheer opgenomen “Between The Bed Sheets & Turpentine”, laat zij zich onder begeleiding van haar band The Lonesome Lovers, van vele kanten zien of beter gezegd horen.
De cd bevat een enorme variatie aan rootsmuziek en springt van vrolijk en onstuimig, “Bum Bah Dum” en “Chilly Winds”, naar gevoelige ballads als “It Burns”, het super breekbaar gezongen “How Could I”, “Fade Away” en de met een mandoline ingeleide “Where Are You”. Dan heb ik het nog niet over “I’m A Lark “gehad dat counry/bluegrass invloeden bevat of het rockende “What Have We Done”. Het epische, bombastische “Down At My Knees” is dan weer een schril contrast met het daarop volgende tere slaapliedje “Sing Me”. Het geeft eens te meer aan wat een stembeheersing dit fragiele vrouwtje uit Seattle heeft. Met die geweldige stem kan ze elk genre aan, wat ze op enkele van haar liedjes bewijst door binnen een seconde van hard naar teder over te schakelen.
Zelf noemt ze haar muziek americana country cabaret sass-a-frass, althans dat maakte ik op uit haar e-mails. Dat cabaret is niet het cabaret zoals wij dat kennen, maar muziek met gipsy en klezmer achtige invloeden. Door haar grote observatie vermogen en haar frisse blik op het leven, geeft zij haar teksten die vaak over alledaagse dingen gaan, een inhoud mee die tot nadenken stemt. ( Een liedje over een twee meter mens met ietwat overgewicht en grijs baardje, kleurcode ‘opwindend grijs’, zal wel ijdele hoop zijn, maar je weet maar nooit). In de show die ik gezien heb liet zij zich begeleiden door de helft van The Lonesome Lovers, met Rob Witmer op accordeon en Dave Pascal op bas en dat klonk al goed wat tekenend is voor de kracht van de liedjes die sterk overeind bleven in deze minimale bezetting.
Op de door Martin Feveyer geproduceerde cd beschikt ze over de voltallige band, die verder bestaat uit Greg Fulton, Kohen Burrill en Kevin Emerson. Ook werken vele gastmuzikanten mee op dit album die met zijn allen de sound een voller en harmonisch geluid geven. Carrie Clark is typisch zo’n artieste die bij mij de vraag oproept: Waarom breekt zij met al haar talenten niet door, terwijl andere, soms minder begaafden, een miljoenen publiek aan zich binden? Het is lastig om een hoogtepunt te noemen omdat bijna alle liedjes lekker in het gehoor liggen en ondanks de grote variatie als één geheel klinken. “Between The Bed Sheets & Turpentine” is door het lekkere meezing gehalte, voor velen misschien een leuke cd zijn om er bij te hebben. Voor mij is dit een album dat boeien blijft en zal het een ereplaatsje in mijn collectie singer /songwriters krijgen.
Tracklist:
01 Bum Bah Dum
02 Chilly Winds
03 I'm a Lark
04 Forgotten Time
05 Where are You
06 How Could I
07 What Have We Done
08 The Night Before
09 Fade Away
10 The Stranger
11 It Burns
12 Down at My Knees
13 Sing Me
Lees meer ...