Column Edwin Steehouwer: Gewaardeerde bescheidenheid
Met het verschijnen van het album Bound to Roll, heeft Julian Sas andermaal aangetoond dat hij het stempel ‘Guitar Slinger’ met trots en volle rechtvaardigheid blijven uitdragen. Gerry Jungen betitelde het als een album met internationale allure. Gezien het geluid en de sfeer waarin deze plaat is opgenomen, ben ik het volledig eens met de analyse van de heer Jungen eens. Het album komt ook in The USA, voor velen het beloofde land op muzikaal gebied. Als dit onderwerp bij de JSB ter sprake komt, waardeer ik gelijk de nuchterheid en bescheidenheid waarop zij naar hun passie kijken. Vanaf de eerste woorden bemerkt iedere buitenstaander dat ieder lid van JSB zichzelf nooit een doorbraak in Amerika tot main purpose heeft gemaakt. Ik ben er dan ook dan geen moment bang voor dat deze gaan zweven, bij tekenen van buitensporige groei van populariteit. Indien dat wel geval zou zijn, wil ik er persoonlijk voor verantwoordelijk om deze heren spreekwoordelijk neer te knuppelen. Mensen waarbij de roem naar het hoofd gestegen was, ondervonden vaak de nodige (dodelijke) gevolgen.
Daarbij komt nog dat een dusdanig uniek product kunnen afleveren, dat de kans op successie in Verenigde Staten zeer gering is. Aangezien de roots van The Blues zijn gelegen in het land van de American Dream, zien velen liefhebbers deze natie als het beloofde land. Verder is The Blues enkel populair in bepaalde staten, die ook weer onderverdeeld in gebieden met gespecialiseerde clubs. Een verdere analyse leert ons dat slechts weinigen uit het land van kaaskoppen succesvol zijn geweest, zeker als het gaat over muzikale spectrum waarin ze bekend zouden willen zijn. Koos van Dijk overschatte Herman Brood and his Wild Romance schromelijk, en na velen speed shots en katers, kwam de Mokumse junk met bijbehorende aanhang met de staart tussen de benen huiswaarts. Nog zo’n voorbeeld is Oscar Benton. Hij werd kortstondig wereldberoemd in de vroege jaren ’80. Naderhand ging deze Haarlemmer vrijwel onopgemerkt in de anonimiteit. Jonge talenten die worden opgemerkt door scouts of andere mensen die verbonden zijn aan platenmaatschappijen, worden door de commercie gegrepen, en overvallen door (eeuwige) roem. Veelal loopt het met deze mensen niet goed af. Daarom mijn pleidooi: volg altijd je hart en maak je muzikale aspiraties waar zoals jij dat wilt, Iedereen met nuchter verstand wil toch niet in een put geraken waarin je gezelschap geniet van Justin Bieber en Paris Hilton? Gelukkig hoef ik niet bang te zijn voor een Hilton-scenario als het om de JSB gaat. de nuchterheid die bij deze muzikanten overheerst leidt bij mij tot gewaardeerde bescheidenheid.
Lees meer ...