Concertverslag: Fenomenaal optreden van Matt Andersen in Cultuurhuis Heerlen!
Matt Andersen
Dinsdag 28 februari 2012 / Cultuurhuis, Heerlen
Recensie + foto's: Harm Lutke
Als voorlopig laatste optreden in Nederland (later in maart komt hij terug), deed Matt Andersen afgelopen dinsdag Heerlen aan tijdens zijn Europese tour. Deze vriendelijke Canadese reus uit Perth-Andover, New Brunswick, gaf dinsdagavond een zeer energiek optreden in het Cultuurhuis en dat mag nu al legendarisch genoemd worden.
Om Matt Andersen kun je niet zomaar heen. Alles is -waarschijnlijk- groot aan die man, in ieder geval zijn longinhoud. Wil je hiervan overtuigd worden, kijk dan de joetoep van ‘Ain’t No Sunshine’ maar eens helemaal uit! Ook is hij een ’groot’ meester op de akoestische (slide) gitaar, waarbij hij met zijn handen zo groot als kolenschoppen, razendsnel de gitaarhals afjakkerd. Doordat hij met zijn grote vingers vaak twee snaren tegelijk indrukt, kreeg hij de bijnaam ‘’Stubby Fingers”.
Hier bij ons is hij nog vrij onbekend, maar in Canada is hij al een grootheid. Vorig jaar sleepte hij maar liefst 3 hoofdprijzen in de wacht bij de Maple Blues Awards: beste entertainer, beste akoestische act en beste mannelijke vocalist. Ook won hij als eerste Canadese muzikant in 2010 de International Blues Challenge in Memphis, het prestigieuze festival waar King Mo vorig jaar ons land mocht vertegenwoordigden. Energieke roots muziek met bezieling gebracht is waar Matt voor staat. In Heerlen weet hij zijn energie goed te doseren, want na vrijwel ieder uptempo nummer volgt een rustiger. In de eerste set speelt hij o.a. ‘Make You Stay’, ‘Home Sweet Home’, ‘Coal Mining Blues’ en ‘She Came Down’, allen afkomstig van zijn laatste CD ‘Coal Mining Blues’.
In Heerlen, dat in een ververleden het kloppende hart van de oostelijke mijnstreek was, werd hij na het aangrijpende ‘Coal Mining Blues’ op een staande ovatie getrakteerd. Het lied bezorgde menigeen een brok in de keel. Het riep bij mijzelf herinneringen op aan die tijd dat mijn vader nog ondergronds werkte en ik iedere keer weer blij was als hij, na een lange dag zwaar werken -vaak met nog zwart omrande ogen- weer veilig thuis keerde. Dat de CD als een warm broodje over de toonbank ging moge duidelijk zijn. Naast serieus werk stopt Matt ook humor in zijn optredens, zoals in ‘Have You Got The Blues’, waarin de fantastische solo ook de tune van de Pink Panter is verwerkt.
De tweede set begint rustig met ‘Better Man Blues’, een nummer dat tot meezingen neigt evenals de gospel ‘Come By’, waarbij hij bijna in de microfoon kruipt. De echte meezinger is echter ‘Round And Round’ en daarin laat het publiek zich, onder aansporing van Matt, niet onbetuigd. Bij het ingetogen ‘Litle Things’ kun je de spreekwoordelijke speld horen vallen. Het mooie aan de Roots avonden in het Cultuurhuis is, dat de bar tijdens het optreden gesloten blijft. Dat zal voor velen misschien vreemd overkomen, maar zo kan je wel optimaal van met name de akoestische muziek genieten. De pauze tussen de sets is dan wel wat langer, hetgeen je de gelegenheid geeft een praatje met de artiest te maken. Zo heb ik Matt als een gezellige prater leren kennen.
‘Tell Me’, is een ‘Headbangers’ blues, die op joetoep veel indruk op me gemaakt heeft en ook op deze avond gaat Matt volledig los. Helaas haalt dit nummer, waarin ook loopjes van o.a. ‘Duelling Banjos’ en ‘Smoke On The Water’ verwerkt zijn, door metaal moeheid van een van de bas snaren het einde niet. Het snarengestel van de reservegitaar krijgt het daardoor hard te verduren als hij nog éénmaal alles uit de kast haalt met het stevige ‘Devils Bride’. De toegift waar het publiek om vraagt, en ook krijgt, is het toepasselijk getitelde ‘Feel Like Going Home’, een cover van Charlie Rich, dat ook de afsluiter van ‘Coal Mining Blues’ is. Check voor de overige optredens in Nederland zijn tourdates op www.stubbyfingers.ca Mis het niet!
Fotoalbum vind je hier!
Lees meer ...