Festivalverslag: 27e editie Moulin Blues zeer succesvol verlopen!
Recensie en foto's: Ton en Babs
Op vrijdag 4 en zaterdag 5 mei 2012 vond in het Limburgse peeldorp Ospel alweer de 27e editie van Moulin Blues plaats. Uit alle uithoeken van Nederland waren weer veel bluesliefhebbers naar het festival gekomen. Niet geheel verwonderlijk, want op de affiche stonden een aantal toppers, waaronder Jimmy Vaughan, Mark Hummel, Lazy Lester en Jim Suhler vermeld. Hoewel de weersvoorspellingen niet gunstig waren, zijn er verspreid over twee dagen ruim 6000 mensen naar Ospel gekomen.
Vrijdag 4 mei 2012
Na het gebruikelijke openingspraatje van voorzitter Jo Evers en een hartelijk welkomstwoord van burgemeester Henk Evers betreedt de gloednieuwe presentator, Phil Aspers het podium om de eerste band, Lightnin' Guy aan te kondigen. Dit keer is Guy Verlinden niet met zijn band The Mighty Gators maar met gitarist Richard van Bergen en drummer Erik Heirman, voor een Hounddog Taylor Tribute. Het trio zet een sterk en energiek optreden neer. Met nummers als Take Five en Sadie weet Guy al vroeg op de avond een bijzondere sfeertje te creëren.
Dat er uit Gent ook uitstekende Delta Blues komt bewijst Tiny Legs Tim in twee sets van een half uur in het Moulin Blues Café. Zijn muziek en teksten zijn geïnspireerd door Bob Dylan en oude Delta Bluesmannen als Son House en Robert Johnson. Met een oude akoestische gitaar, een slide, een hi-hat en stompbox weet Tim met uitsluitend eigen werk, die is geënt op de vooroorlogse Delta Blues, een ruig en broeierig bluesy sfeertje te creëren.
Op het hoofdpodium wordt er voortgezet met Vidar Busk & His Bubble Of Trouble. In 1998 stond hij al eens zeer succesvol op het podium van Ospel. En ook nu weer speelt de band een uitstekende set die uit een mix van swing, boogie woogie, rock ’n roll’, countryrock en blues bestond.
In het Moulin Blues Café liet het bluesquintet “Cotton Belly's” horen dat de blues ook in Frankrijk springlevend is. Gewapend met twee akoestische gitaristen, een drummer en een zanger, mondharmonicaspeler worden twee swingende sets gespeeld die uit oude blues, rock & roll en traditionele blues bestond.
Op het hoofdpodium gaat het verder met de in New York woonachtige, singer-songwriter Israel Nash Gripka. De muziek die hij ten gehore bracht is meeslepend als Neil Young's werk, en zijn stem is vertrouwd als die van John Fogerty. Zijn repertoire, bestaande uit pure americana met country, soul, gospel en af en toe zelfs rock 'n roll invloeden werden door het Ospelse publiek goed ontvangen.
Er wordt voorgezet met de "Big Pete Blues Band". Pieter van der Pluijm aka Big Pete hebben we de afgelopen jaren diverse keren met verschillende bands zeer succesvol op Moulin Blues gezien. Maar voor de band aan hun optreden begint krijgt Pieter uit handen van Karen Neumann (voorzitter van de Dutch Blues Foundation) zijn dikverdiende Dutch Blues Award 2012 (voor beste bluesharpspeler) uitgereikt. Tezamen met zijn kompanen werd er vanaf de eerste minuut opzwepende blues ten gehore bracht. Big Pete liet zien dat hij nog steeds een van de beste mondharmonicaspelers ter wereld is en Alex Schultz liet horen waarom hij tot een van de beste gitaristen van de wereld wordt gerekend. Zonder daarbij de overige bandleden en met name gitarist Sander Kooijman te kort te doen want ook zij speelde een zeer verdienstelijke set.
Als head-liner voor de eerste festivaldag was de Texaanse slide-gitarist Jim Suhler en zijn band Monkey Beat aangetrokken. Jim Suhler, die ook de snaren beroert als lead gitarist van George Thorogood & The Destroyers, heeft naar voorbeeld van z’n werkgever, met hard werken en liters zweet inmiddels ook al een behoorlijke solo-carrière opgebouwd in de blues-boogie business. Jim's slide-werk wordt alom geroemd en hij wordt gezien als één van de beste beoefenaars in dit genre. In ruim anderhalf uur worden we getrakteerd op een stevige pot gitaarblues, waarin covers en eigen werk elkaar mooi afwisselen. Naast Tijuana Bible, Sunday Drunk en Where Were You When The Lights Went Out? hoorde we een mooie versie van Deep Purple's Hush en Rory Gallagher's, I Could've Had Religion en Bullfrog Blues voorbij komen. Het gitaarspel van Jim Suhler is schitterend, maar ook zijn begeleidingsband staat als een huis. Met name Shawn Phares weet regelmatig de aandacht op zich te vestigen met zijn uitstekende keyboard spel. Kortom een uitstekende afsluiter van dag één!
Het foto-album dag 1 vind je hier!
Zaterdag 5 mei 2012
Na een korte nachtrust begaven we ons weer richting Ospel, waar de John F. Klaver Band het spits mag afbijten. De John F. Klaver Band heeft een heel mooi jaar achter de rug. Vorig jaar wonnen ze de Dutch Blues Challenge en mochten ze als afgevaardigde naar de internationale wedstrijden in Memphis (International Blues Challenge) en Berlijn (European Blues Challenge). Ondersteund door een prima band werden we door deze zeer begaafde gitarist getrakteerd op een flinke portie blues met soul en funk invloeden. Een mooi begin van de dag dus.
In het Moulin Blues Café mocht de regionale band, Hot Buskers de pauzeruimtes in twee sets opvullen, en dat deden ze met verve. Met een aanstekelijke mix van early jazz, western swing, country en folk blues weten ze op dit vroege tijdstip redelijk wat mensen naar de kleine tent te lokken.
Op het hoofdpodium staat als tweede act de Amerikaanse mondharmonica-virtuoos Robert J. Mischo met zijn Duitse begeleidingsband Red Hot Blues Band (drummer Andreas Bock, gitarist Jan Mohr, en bassist Jaska Prepula) geprogrammeerd. RJ Mischo is ruim 20 jaar actief en uitgegroeid tot de top van de Amerikaanse bluesharpisten. Daarnaast kan hij ook nog eens uitstekend zingen. Het kost hem geen enkele moeite om het publiek bij de les te houden. Samen met zijn band zet hij een puike set neer waarbij we o.a. het soulvolle Shake It Baby voorbij horen komen.
Maar de grootste verrassing van het festival was zonder enige twijfel de Amerikaanse band Trampled Under Foot. Deze uit Kansas City afkomstige familieband (gitarist Nick, drummer Kris en bassiste Danielle Schnebelen) won in 2008 de International Blues Challenge, en zet sindsdien overal de tent in vuur en vlam. Nu was het de beurt aan Nederland om kennis te maken met dit trio en dat doen ze met een zeer overtuigende, energieke live show, die voornamelijk uit nummers van hun recente cd "Wrong Side Of The Blues" bestond. De band klinkt als een goed geoliede machine, het gitaarwerk is fantastisch, maar het meest in het oog springt het swingende en gedreven basspel van Danielle. Ook de zang van zowel Kris als Danielle is dik in orde. Hoogtepunt van dit optreden was de door Danielle in de toegift gezongen, stomende versie van de Led Zeppelin klassieker "Rock ’n Roll", waarbij het publiek, inclusief uw verslaggever volledig uit zijn dak ging. Wat een stem, wat een power, wat een overtuigingskracht, kortom... wat een talent!
Op het hoofdpodium mag de Jon Amor Blues Group het stokje overnemen. Naast gitarist/zanger Jon Amor bestaat de band uit drummer Simon Small, gitarist Dave Doherty en bassist Chris Doherty. Zij speelden live al eerder met Jon Amor en waren te horen op Jon Amor's Stories From The Crooked Room. Vorig jaar september kwam hun debuutalbum met de titel 'Jon Amor Blues Group' uit, een rauw, krachtig, smerig en heerlijk groovy album en uiteraard werden er op Moulin Blues veel nummers van dit album gespeeld. Kortom, een energiek optreden waarin alle remmen losgaan, en het gaspedaal flink werd ingetrapt.
In het Moulin Blues Café wordt er voortgezet met Texan Tail. Deze uit Nederweert afkomstige band maakte furore in de jaren ‘90 met hun blues, jump & swing. Ze speelden op alle grote bluespodia in Nederland, waaronder Moulin Blues in 1998. Eind 2001 ging de band ter ziele, maar speciaal voor Moulin Blues was de band weer bijeen gekomen. Helaas hebben we maar een klein gedeelte van hun optreden kunnen zien (de inwendige mens moest ook verzorgd worden) maar wat we gehoord hebben klonk zeker niet slecht.
Nadat we gegeten hadden gaan wij richting hoofdpodium waar JD McPherson zijn opwachting maakt. Deze zanger, gitarist uit Oklahoma laat onder aanvoering van producer Jim Sutton op contrabas de tijd van de vetkuiven, paardenstaarten, leren jasjes en petticoats herleven, met een stomende set, die uit ouderwetse, vette, swingende rock and roll en een snufje blues bestond. Met volle overgave strooit deze rasmuzikant zijn swingende muziek over het publiek uit, en met succes, want het publiek ging helemaal los bij dit musicalspektakel.
Vervolgens verkassen we weer naar het Moulin Blues Café waar de 'one man bluesband' Ben Prestage voor veel publiek aan zijn show begint. Begonnen als eenzame straatmuzikant, keek hij de kunst af van zijn mede-straatmuzikanten. Gewapend met (cigarbox-)gitaar), banjo, lap steel, dobro, mondharmonica en drums speelde deze jongere versie van Seasick Steve vol overgave zijn rauwe Florida Swamp Blues, die zijn wortels heeft in ragtime, country-, swamp- en juke-jointblues. Na onze bescheiden mening was dit één van de betere optredens van dit weekend in het Moulin Blues Café!
In de grote tent was het inmiddels een drukte van jewelste. Niet geheel verwonderlijk want niemand minder dan Mark Hummel, die tot de absolute elite van blues harmonicaspelers behoort staat hier op het podium en heeft daarbij ook nog eens Little Charlie Baty en blueslegende Lazy Lester meegenomen. Voor de bluesliefhebbers een waar feest want zij werden getrakteerd op een anderhalf durend spektakel, waarin naast het uitmuntende gitaarspel van Baty, zowel Hummel als Lester (die naast goed mondharmonica spelen ook nog opvallend goed bij stem is) zich van hun beste kant lieten zien.
Als voorlaatste act had men in Ospel Jimmie Vaughan, de oudere broer van wijlen Stevie Ray Vaughan weten te contracteren. Als frontman van The Fabulous Thunderbirds heeft Jimmie de sporen in de blues inmiddels ruimschoots verdiend en is hij niet afhankelijk van Stevie’s bekendheid. Tezamen met zijn strakke begeleidingsband, “Tilt-a-Whirl Band”, en vocaal goed bijgestaan door Lou Ann Barton speelde Jimmie een voortreffelijke en swingende set die uit rhythm & blues, soul en country bestond. We hoorde o.a. I'm In The Mood For You, Six Strings Down en Boom-Bapa-Boom voorbij komen. Jimmie's gitaarspel was meesterlijk, 
soepel en puntig als altijd. Naast Trampled Under Food was dit voor ons de tweede echte topper van de dag!
Gitarist Aaron ‘Chainsaw’ Moreland en harmonicaspler Dustin Arbuckle, beiden afkomstig uit Kansas city mochten deze 27e editie tot een succesvol einde brengen, en doen dat met verve. Aaron Moreland is hierbij verantwoordelijk voor de vieze (slide-)gitaarrifs en Dustin Arbuckle is naast een gedreven zanger een vlammende mondharmonicaspeler. Samen met drummer Brad Farmer vormen deze twee artiesten een powertrio dat met stevige rauwe roots rock de goed gevulde tent op zijn grondvesten liet schudden.
Een schitterende slotact van twee hele mooie dagen die ondanks het slechte weer wederom zeer succesvol verlopen zijn. De organisatie heeft hun werk weer uitstekend gedaan en ook alle vrijwilligers, in welke vorm dan ook aanwezig, verdienen een dikke pluim! Moulin Blues bedankt… Op 3 en 4 mei 2013 zijn we zeker weer van de partij!
Het foto-album van dag twee vind je hier!
Reacties
zijn we nou niet allebei een beetje negatief zeg? Eentje heeft het over vorig jaar, ander over dit jaar.Of is het gewoon typich dat mensen ondanks geweldige MB toch iets moeten vinden waar ze over moeten zeiken. Oeps , sorry, nou ben ik zelf wel een beetje negatief.....
cheers
Alex
Ik vond hem net zo'n schreeuwer als zijn voorganger. Alleen behandelde hij de bezoekers als minder volk. Bovendien had hij totaal geen verstand wat er zich afspeelde op het podium. Dat kon je duidelijk merken
Persoonlijk vond ik het programma dit jaar wat minder goed als voorgaande jaren. Heb meest heb ik genoten van Big Pete, Mark Hummel en RJ Mischo.
Ik vond hem nogal laatdunkend overkomen.