Concertverslag: Sprankelend concert Carrie Clark @ het Cultuurhuis Heerlen!
Carrie Clark & The Lonesome Lovers Trio
Dinsdag 15 mei 2012 / Cultuurhuis, Heerlen
Recensie + foto's: Harm Lutke
Afgelopen dinsdag opende het Cultuurhuis Heerlen haar deuren voor de liefhebbers van het betere singer/songwriter-werk. Carrie Clark (Washington-USA) stond op het affiche en in het kader van haar European Red Boots Tour was het die avond de beurt aan Heerlen. Ze laat zich begeleiden door twee leden van de Lonesome Lovers, haar vaste begeleidingsband, die zich later bij de tour gevoegd hebben. Dave Pascal plukt geestdriftig aan de bassnaren en Rob Witmer is verantwoordelijk voor de accordeon klanken. Zelf begeleid Carrie zich op gitaar en is zichtbaar verheugd dat het Cultuurhuis over een eigen piano beschikt, waar ze dankbaar gebruik van maakt.
Er wordt voorzichtig gestart met het breekbare “How Could I’’, afkomstig van haar laatste album “Between The Bed Sheets And Turpentine”. Het daarop volgende “Forgotten Time” maakt ook al veel indruk en dan ontstaat de magie die ik vaker bij zulke concerten heb meegemaakt. Je blijft geboeid luisteren en durft pas te applaudisseren als de laatste toon verstomd is. Ik word er wel eens op aangesproken waarom deze recensies, die vaak niks met blues te maken hebben, op bluesrockpagina.nl verschijnen. Daar kan ik kort in zijn, het gaat in dit geval niet om de bluesmuziek zelf, maar wel om het blues gevoel dat je krijgt bij dit soort optredens. Ik ben blij dat ik niet alleen deze mening ben toe gedaan, want inmiddels weten steeds meer bluesmuziekliefhebbers de gang naar het Cultuurhuis en andere concertzalen die dit soort muziek programmeren, te vinden en…. komen ook terug!
Persoonlijk ben ik niet zo into accordeon, maar hier staat een super trio op de planken, dat fenomenaal op elkaar ingespeeld is. De instrumenten sluiten perfect aan bij Carrie’s stem. Zij weet haar ietwat schelle stem, maar dat kan ook aan het geluid liggen, prima te doseren met af en toe harde uithalen, maar altijd zuiver. Je vraagt je af waar dit fragiele vrouwtje, dat qua uitstraling en vriendelijkheid aan Ilse Delange doet denken, zo’n enorm volume vandaan haalt. Haar muziek is een soort Americana gedragen door vnl. country en gipsy invloeden. Voor het laatste neemt ze vaker achter de piano plaats. Hoe vrolijk deze liedjes ook mogen zijn, het zijn toch vooral de rustige nummers die er uit springen en voor kippenvel zorgen. Ook een prachtige vertolking van Tom Waits “Tango Till They’re Sore” staat vanavond op de eerste setlist die uit twaalf nummers bestaat. In de pauze maakt Carrie van de gelegenheid gebruik om 
persoonlijk bij vrijwel iedereen aan de tafeltjes te komen proosten en dat is tekenend voor de relaxte sfeer die heerst.
De tweede set van elf nummers wordt gestart met “The Night Before”, alweer van haar laatste cd waarvan ze vanavond acht nummers laat horen. Opvallendste songs zijn in deze set het slaapliedje “Sweet Like Sugar”, dat ingeleid wordt door een "Clockenspiel" (kinder xylofoon), de sing a long “Bum Pah Dum” en het wondermooie “Have You Heard Their Talking” en “It Burns”, die beiden diep onder de huid gaan. Dat het trio niet zonder toegift wegkomt moge duidelijk zijn en met “Feelin’Good” komt er echt een einde van een avond van, toch vooral, subtiele hoogtepunten. Wat dat betreft zit je bij Carry Clark op de eerste rij.
Het foto-album vind je hier!
Reacties