Concertverslag: W.A.S.P. - Blackie met 55 nog steeds een Wild Child!
Zondag 27 mei 2012 / W.A.S.P. / Unisonic
Recensie: Maurice Hendriks
Het is een zonovergoten 1e Pinksterdag als ik met mijn concertpartner op weg gaan naar de laatste uurtjes van het Rock Hard Festival in het Duitse Gelsenkirchen. Het 3-daagse festival draagt de naam van het metalblad Rock Hard Magazine en vindt plaats buiten in het amphitheater. Het programma sprak dit jaar niet zo aan, dus hebben we ervoor gekozen, alleen de laatste 2 bands te gaan bekijken. En dat was absoluut de moeite waard kan ik jullie vertellen! Uiteraard waren de meeste van de ± 3000 bezoekers na drie dagen zon, bier en metal al vermoeid, maar het enthousiasme was er niet minder om.
Om precies 19.45 uur volgt de aankondiging van de pas vorig jaar opgerichte band Unisonic. Het publiek staat en zit er klaar voor, want deze Duitse band treedt voor het eerst in hun eigen land op en bestaat uit 2 ex-leden van Helloween, namelijk zanger Michael Kiske en gitarist Kai Hansen. Deze twee metal-iconen hebben elkaar na 22 jaar weer gevonden en Unisonic opgericht. Met nog 3 ouwe rotten uit het vak (Mandy Meyer op gitaar, Dennis Ward op bas en Kosta Zafiriou op drums) hebben ze onlangs hun eerste cd uitgebracht vol met melodieuze jaren 80 rock/metal. Na een korte warm-up-tour in Zuid-Amerika is het dus nu de beurt aan enkele Europese festivals.
Na de openingstape van het klassieke Ride of the Valkyries van Richard Wagner wordt er vol gas afgetrapt met het titelnummer Unisonic. Het geluid is meteen goed en de handjes gaan al snel de lucht in. Dit nummer is een absolute kraker, alleen…… het is veruit het beste nummer van de cd. De vraag is dus, hoe de rest van het optreden zal verlopen. Unisonic gaat meteen over in Never Too Late, gevolgd door Renegade. Door het vette geluid zijn ook deze nummers zeker de moeite waard. Dan volgt King for a Day en begint het enthousiasme wat weg te ebben. Natuurlijk weten de heren wat ze op zo’n moment moeten doen: een Helloween-klassieker spelen! Dit wordt het altijd knallende March of Time en meteen is iedereen weer bij de les. Muzikaal staat het als een huis, maar wat wel opvalt is, dat men nogal wat onwennig op het grote podium overkomt. Vooral zanger Kiske heeft wat moeite om zelfverzekerd voor de dag te komen. Misschien ligt het aan zijn verkoudheid, want hij is al aan zijn derde strepsil toe ondertussen. Dit valt echter niet te horen, want zijn markante stem klinkt nog zoals in 1989. Na dit hoogtepunt volgen weer 4 nieuwe nummers, namelijk Star Rider, Souls Alive, We Rise en Never Change Me. Deze worden nog onderbroken door een ietwat langdradige gitaarsolo. Het publiek heeft het nu wel gehad met de Unisonic-nummers en begint om Helloween te roepen. Dit is natuurlijk niet chic, maar wel logisch. Er gaat een groot gejuich op als Kai Hansen voor de toegift weer het podium opkomt en Future World inzet. Ze spelen de lange versie, dus inclusief delen van Elvis-nummers en het laten zingen van het publiek. Dan is er nog tijd voor 1 slotaccoord en dat is het wat snellere I want Out. Luidkeels wordt er meegezongen en hiermee eindigt dit memorabele optreden.
Na een half uurtje ombouwen is het dan de beurt aan de enige echte hoofdact van het festival: W.A.S.P. De band van Blackie Lawless doet enkele zomerfestivals en houdt later in het jaar een grote wereldtour ter gelegenheid van het 30-jarig bestaan. Het is met de inmiddels 55-jarige frontman altijd even afwachten hoe het met zijn humeur en stem gesteld is, maar vandaag wordt al snel duidelijk dat hij er zin in heeft. Na een korte intro betreden de 4 Amerikanen het podium en begint de show met het ietwat seksistische On Your Knees. Het geluid is vrij hard, wel nog wat rommelig, maar dat mag de pret niet drukken. De meerderheid van de bezoekers gaat erbij staan en de sfeer is goed.
Het eerste nummer gaat over in The Real Me, vanavond jammer genoeg het enige nummer van de Headless Children-cd. Dan volgt de begroeting “Hello Deutschland” en wordt er gevraagd of alles ok is. Het publiek bevestigt dit uiteraard, gevolgd door de rauwe stem van Blackie: Then all I need is my L.O.V.E. Machine! Dit nummer van de eerste WASP-cd blijft een absolute kraker en iedereen gaat uit z’n dak. Het geluid is inmiddels uitstekend en dan is het tijd voor een nummer van de meest recente cd Babylon. Gekozen wordt voor Crazy en dat valt zeker in de smaak. Fantastisch om te zien dat er bijna 30 jaar verschil zit tussen de 1e en laatste cd, maar dat het live allemaal naadloos in elkaar overgaat. Dan dient zich het volgende hoogtepunt alweer aan: Wild Child. Ook een oudje uit de jaren tachtig, gevolgd door een medley van Hellion, I don’t need no Doctor en Scream untill you like it. Het amphitheater in Gelsenkirchen is in extase en iedereen heeft het naar z’n zin.
Het concert gaat verder met Babylon’s Burning uit 2011 en daarna kan er even wat gas terug genomen worden. Het is namelijk tijd voor The Idol. Dit ballad-achtige nummer geeft vooral aan gitarist Doug Blair de mogelijkheid te laten zien wat hij kan. En dat is niet mis. Deze jongeman is pas enkele jaren lid van WASP, maar tilt het geheel absoluut naar een (nog) hoger niveau en zorgt letterlijk en figuurlijk voor het nodige vuurwerk. Samen met bassist Mike Duda en drummer Mike Dupke is dit naar alle waarschijnlijkheid de beste samenstelling die de band ooit gehad heeft. Na het rustigere The Idol wordt de show kort onderbroken door Rock Hard Magazine om even wat prijzen (gesigneerde gitaren) uit te reiken. Best leuk, maar aan de setlist van WASP eerder die week te zien, lopen we daardoor nu wel 1 nummer mis, maar goed. Dan wordt de reguliere set na een uur afgesloten met I wanna be Somebody van de eerste cd. Deze keer kiest men voor de extra lange versie met intro en in het midden een meezingspelletje tussen Blackie en het publiek. De dolenthousiaste menigte geeft hier flink gehoor aan en de roep om een Zugabe houdt lang aan.
Na een korte pauze begint het geluid van kettingzagen en krijgen we een retestrakke versie van Chainsaw Charlie voor onze kiezen. Wat een wereldnummer en niet voor niets onderdeel van de beste cd die ooit gemaakt is: The Crimson Idol. Er ontstaat voor het podium een flinke pit en er wordt gecrowdsurfd bij het leven. Een gekkenhuis! Na Charlie volgt het iets ingetogenere Heavens Hung in Black van de Dominator-cd, een van mijn persoonlijke favorieten. Prachtig gitaarwerk afgewisseld met het onmiskenbare stemgeluid van mister Lawless. En de echte WASP-fans weten wel wat al jaren de afsluiter is: het bluesy Blind in Texas. Dit is vandaag niet anders en nog 1 keer gaan alle remmen los. Na het spuitvuurwerk wordt er afscheid genomen en zit het Rock Hard Festival 2012 erop. Dat wat we gezien hebben was vet, met WASP als waardige afsluiter. Blackie mag dan 55 zijn, hij is nog steeds een Wild Child die een hele zaal meekrijgt. Ik heb nu al erg veel zin in de 30-years of Thunder-Tour in het najaar, waar ze beloven zelfs 2 uur te spelen.
Reacties
Je bent goed bezig!
Ga zo door!