Gelet op mijn leeftijd heb ik al vaak gehoord dat ik een ‘aparte’ smaak heb. Anderen, vooral klasgenoten, doen mijn muzieksmaak vaak af als ‘ouwelullenmuziek’ Als deze laatste opmerking naar mijn kop wordt geslingerd, ga ik hier vaak fel tegenin door te zeggen dat ze niet weten wat echte muziek is. Dit komt naar mijn mening doordat de jonkies van deze generatie niet in aanraking komen met de ‘echte’ muziek. Met deze ‘echte’ muziek bedoel ik niet alleen The Blues, maar ook andere goede muzikale alternatieven zoals: country, hardrock en Ierse muziek. Al is het natuurlijk het mooiste als zij gaan luisteren naar de muziek die aan de basis staat van de hedendaagse popmuziek. Maar de missie om de jonge generatie goede muzikale kennis bij te brengen, lijkt al bij voorbaat gedoemd te mislukken. Nu ben ik van nature een pure optimist, maar betreffende dit onderwerp moet ik lang nadenken voordat ik enige lichtpunten kan ontdekken. Voor degenen die denken dat ik een vreugdeloze doemdenker ben, kan ik het volgende praktijkvoorbeeld voorschotelen:

Afgelopen woensdag zat tijdens een lesuurtje waarin zelfstandig gewerkt moest worden naar de muziek te luisteren die via mijn draagbare muziekspeler, mijn oren in werd geperst. Op een gegeven moment was het nummer ‘Nights in white Satin’ aan de beurt. Aangezien ik niet de verwachting had dat iemand van mijn klasgenoten dit nummer zou kunnen, zei ik tegen een docente van middelbare leeftijd dat zij dat nummer wel zou kennen. Natuurlijk kende ze deze klassieker en zij was daarnaast van mening dat iedereen het zal kennen als het gehoord wordt door die mensen. Omdat het daadwerkelijk om een muzikale klassieker gaat, begon ik toch aan mijn eerdere standpunt te twijfelen. Om vast te stellen hoe het met de muziekkennis van de jongeren in zijn algemeenheid gesteld was, nam de docente de proef op de som.

Via internet werd de videoclip van het beroemde lied van The Moody Blues gestart, waarna na één minuut werd gevraagd of dat iemand het nummer kende. Datgene waar ik vooraf al bang voor was, gebeurde daadwerkelijk: Op de vraag werd, op één uitzondering na, ontkennend gereageerd. Ditzelfde gebeurde toen ‘Stairway to heaven’ werd afgespeeld. De docente reageerde net zoals ik verontwaardigd en vroeg aan de klas hoe het komt dat zij deze muzikale klassiekers niet kenden. Ik maakte ook in het Led Zeppelin-verhaal de enige uitzondering. Als klap op de vuurpijl werd er door velen ook ontkennend gereageerd. Toen er door de docente werd gevraagd of dat er mensen tijdens de afgelopen feestdagen naar de Top 2000 hadden geluisterd. Velen vonden het saaie muziek of erger nog: Ze hadden nog nooit van ‘De lijst der lijsten’ gehoord.

Achteraf gezien werden mijn vooroordelen dus bevestigd en dit vond ik een treurige conclusie. De jongere generatie is over het algemeen alleen maar geïnteresseerd in de muziek die in het heden de charts bepaald. Deze lijsten trouwens wel gemakkelijk samen te vatten: Hip-Hop/R&B muziek of natuurlijk de hersenloze Nederlandse Volksmuziek die naar mijn mening alleen maar leuk kan zijn als men te diep in het glaasje heeft gekeken. Wat ik me geregeld afvraag is of dat er een nieuwe soort mens is ontstaan die immuun is geworden voor echte kwaliteitsmuziek. Neem bijvoorbeeld de legendarische filmopnames van Woodstock. Mensen waren in een pure hemel van muziekgenot en gingen los op de muziek van onder andere Jimi Hendrix, Ten Years After en Joni Mitchell.

De specifieke gedachte die dan in me opkomt is: Als men de mensen die nu naar de hedendaagse popmuziek luisteren, 41 jaar terug in de tijd zal plaatsen op het eerdergenoemde muziekfestival, zullen die mensen evenveel genieten van de muziek als de feestgangers van toen? Zoals al eerder gesteld, is hoop op een goed resultaat in de missie om de jongere generatie wat goede muziek bij te brengen bijna vervlogen. Ik heb mezelf er denk ik maar bij neer te leggen dat er buiten mijn huis een muzikaal milieu draaiende is, waarin de teksten van de muziek hoofdzakelijk bestaan uit makkelijk te verzinnen woorden zoals fuck fuck, yeah yeah en yo yo. Daarnaast wordt deze muziek beleefd door één of beide op halfspastische manier heen- en weer te bewegen en ondertussen de eerder genoemde kernwoorden te wauwelen. Van dit alles krijg ik 'The Blues' in z’n zuiverste vorm.

© Edwin Steehouwer