Pre Party Moulin Blues met Duke Robillard + Rusty Roots

Zaterdag 6 maart 2010

Zaal het Peeljuweel, Ospel

Recensie en foto’s: Ton & Babs

Op zaterdag 6 maart vond in zaal het Peeljuweel te Ospel de jaarlijkse grote Moulin Blues pre-party plaats. In mei dit jaar viert Moulin Blues haar 25 jarige bestaan en de organisatie wil dit natuurlijk niet onopgemerkt voorbij laten gaan en hadden voor deze pre-party Michael John "Duke" Robillard, een grootheid uit de bluesscene op het podium staan, de man die furore maakte met “Roomfull Of Blues” en “The Fabulous Thunderbirds”.

Maar voordat Duke Robillard  aan zijn optreden begint mag de uit Belgie afkomstige band Rusty Roots het spits afbijten. Rusty Roots bestaat naast zanger/gitarist Bee Jee uit, gitarist Bob, drummer Tutt, bassist  Body en hammondspeler JJ Louis. Laatstgenoemde speelde niet mee en werd vervangen door saxofonist Igor Masseroli.

Rond de klok van negen wordt er swingend gestart met “Ain’t Gonna Do It”, waardoor ze direct de aandacht van het publiek krijgen, dat op dat moment gestaag binnendruppelt. Een goed begin van de avond. De band speelde een goed verzorgde set die voor het grootste gedeelte uit nummers van hun cd “Electrified” bestond waaronder, “Two Timing Woman”, het swingende “Cut Back on Love” de Willie Dixon cover “Hidden Charms” en de titeltrack “Electrified”. De band als geheel swingt als de spreekwoordelijke trein waarin met name het gitaarspel van mr. Bob ons behoorlijk weet te bekoren. Hun speeltijd is na een dik uur spelen voorbij en ze besluiten hun set met het nummer “Kansas City”. Na een kleine ombouwpauze kunnen we ons gaan opmaken voor het hoofdgerecht van de avond, Duke Robillard en band.

Iets eerder als aangekondigd betreden Duke Robillard en band het podium van de inmiddels goed gevulde Peeljuweel. Naast het fenomeen Robillard bestaat de band uit de voormalige Roomful Of Blues saxofonist Doug James, drummer Mark Texeira en Brad Hallen op de upright bass. Ze zetten in met een jazzy nummer, “Stoned” waarin Doug James direct de ruimte krijgt om een saxsolo te spelen. Gedurende de avond komen er een scala aan jazz, jump, swing en chicago blues nummers voorbij uit Robillard’s roemrijke muziekverleden. Zo hoorde we o.a. “Had To Be Your Man”, “Fishnet”, “Jumpin Rockin’ Rhythm”, “Gee I Wish”, “Just Because”, en “Lookin’ For Trouble” voorbij komen.

De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat er wat ons betreft wel wat minder jazz en wat meer power op de setlist had mogen staan. Robillard’s gitaarspel en dat van zijn begeleidingsband zijn dik in orde, daar hoorde je geen mens over klagen, maar het overgrote deel van het publiek blijft er vrij rustig onder. We zien niemand flink uit zijn dak gaan. Slechts een keer weet hij de aanwezigen echt enthousiast te krijgen. Dat was op het moment dat hij van het podium af klauterde en zich tussen het publiek begaf en een lange gitaarsolo speelde. Na ruim anderhalf uur spelen, inclusief de toegift “Cadillac Slim” komt er een eind aan een optreden dat gemengde gevoelens oproept. We hebben redelijk tot goed genoten maar gaan toch enigszins onbevredigd naar huis met het gevoel dat er veel meer in had gezeten!

Foto’s van beide optredens kun je bekijken door op de foto van Duke Robillard te klikken. Je gaat dan rechtstreeks naar het foto-album.