Moulin Blues: 7 en 8 mei 2010
Recensie + foto’s: Ton & Babs

Op vrijdag 7 en zaterdag 8 mei 2010 vond de 25e editie van het Moulin Blues festival in Ospel plaats. Alhoewel het affiche van deze jublleum-editie er zeker niet slecht uitziet ontbreekt het toch aan echt grote namen. De organisatie had bovendien te kampen met annuleringen van The Los Lonely Boys en Reverend Peyton. Op het laatste moment moesten er nog vervangende bands worden gecontracteerd. Ten opzichte van voorgaande jaren waren er enkele zaken gewijzigd. Het festival-terrein werd enkele honderden meters verplaatst en naast een grote tent, waarin het hoofdpodium was opgesteld, deed ook een tweede, kleine tent haar herintrede. Deze kleine tent was omgedoopt tot Moulin Blues Café. Helaas werkte het weer niet mee. Vooral op vrijdag was het weer somber en er vielen dan ook de nodige buien. Ondanks het ontbreken van echt grote namen op het affiche en het sombere weer komen er toch nog ca. 7000 bezoekers naar het festival en dat is zeker geen slechte opkomst.

Dag 1: Big Blind kwam, zag en overwon!

Na korte toespraken van de organisatie, de burgemeester van Nederweert en presentator Gerrie Jungen startte het programma met de Amerikaanse blues-rock-folk band Woodbrain. Deze band heeft Jimi Bott (ex-Thunderbirds, Rod Piazza) drummer in de gelederen. Hun optreden kon ons niet echt bekoren. Aan het begin van het optreden moesten de nodige geluidsproblemen worden verholpen. Hierin slaagde de band maar toch wist Woodbrain geen moment echt te imponeren. Het publiek reageerde dan ook erg lauw op het optreden.

In het Moulin Blues Café mochten The California Honeydrops aan hun optreden beginnen. Deze in 2007 opgerichte band bespeelt een variëteit aan instrumenten, gitaar, trompet, wasbord, drums, viool, jug en tub bass en piano, wat een zeer bijzondere en unieke sound oplevert. Het publiek dat in grote getale naar de tent was gekomen kreeg een goed optreden voorgeschoteld dat uit een mengeling van oude blues, soul en r&b en gospel bestond.

Op het hoofdpodium is Eric Lindell aan de beurt. Speciaal voor Moulin Blues had Lindell twee extra bandleden, een toetsenist en een saxofonist meegenomen. Zijn muzikale stijl is tot wasdom gekomen in New Orleans, en is een mix van blues, soul, swamp pop en funk. Met eigen werk zette hij een prima set neer.

Na de tweede set van The California Honeydrops is het de beurt aan de Ierse schone Imelda May, die met haar jaren vijftig-verschijning menig mannenhart sneller liet kloppen. Deze uit Dublin afkomstige dame werd al op jonge leeftijd besmet met het blues en rock-a-billy virus en bezit een fantastische stem. Bijgestaan door een toegewijde band waaronder manlief, Darrell Higham op gitaar wist ze het bluespubliek in een opperbeste stemming te krijgen.

Op het hoofdpodium mag vervolgens Mike Zito aantreden. Zito’s kwaliteiten als gitarist en zanger werd door het publiek met veel enthousiasme ontvangen. Zijn strakke, soms stevige set kon ook ons uitermate bekoren. Als hij als toegift dan ook nog met Hey Joe op de proppen komt kan hij in het Limburgse al helemaal niet meer stuk. Kortom, een erg goed optreden.

In het Moulin Blues Café waren Thomas Ford & The Dirty Harmonys inmiddels al aan hun optreden begonnen. Deze Adje look-alike speelde met zijn band een goede set maar wist het publiek niet helemaal los te schudden.

Als voorlaatste act was Eli ‘Paperboy’ Reed aangetrokken, die de gouden tijden van de soul liet herleven. Denk hierbij aan Wilson Pickett, James Brown en Otis Redding. Met zijn zeven koppige begeleidingsband “The True Loves” wist hij het publiek in Ospel, en dan met name de vrouwen uitstekend te vermaken maar persoonlijk hadden wij toch liever wat meer pure blues gehoord.

Big Blind mocht deze eerste festivaldag op het hoofdpodium afsluiten en zag daarmee een droom in vervulling gaan. Deze vier jonge mannen hebben met hun energieke performance inmiddels een stevige live-reputatie opgebouwd. Ze weten als geen ander hoe je een boeiende en energieke show neer kunt zetten. En het mag gezegd worden… dit was het beste optreden dat we ooit van de band hebben gezien. Onder leiding van frontman Wesley werd er een heerlijke, dampende set gespeeld waarop geen mens stil kon blijven staan. Chapeau mannen.... Jullie hebben een topprestatie geleverd!!

De foto’s van dag 1 vind je HIER

The Rhythm Chiefs en The Paladins zijn de toppers van dag 2

Na een korte nachtrust begaven we ons weer richting Ospel. Nadat we ons met Bert ‘The Bluesman’ Reinders verzekerd hadden van een beker koffie (het was nog een hele klus om een stand te vinden die open was) gingen we naar het hoofdpodium waar de Rhythm Chiefs nog aan het soundchecken waren.

Als Gerry Jungen om 12:00 uur de band aankondigt kan het feestje dat de avond ervoor met Big Blind eindigde weer van vooraf aan beginnen. Hun muziekstijl is variërend, van blues country/bluegrass, rock ‘n roll en rockabilly. En net als Big Blind zijn ook The Rhythm Chiefs de afgelopen enorm gegroeid. Iedere keer als we Dusty zien spelen dan dwalen onze gedachten automatisch af naar Dave Gonzales. Wat een talent. Hij toverde de meest inventieve licks uit zijn Fender en weet samen met zijn kompanen drummer Rafael Schwidessen en bassist Danny van’t Hoff steeds meer volk naar het hoofdpodium te lokken. Wesley en JJ van Big Blind doen daar nog een schepje bovenop en komen een aantal nummers meespelen. Heerlijk. Dit optreden was op en top genieten.

In het Moulin Blues Café mocht de formatie “Rootbag” de nieuwe Nederlandse bluesband van Richard van Bergen (Shiner Twins) de pauzeruimtes in twee sets opvullen, en dat deden ze met verve. De opwindende rootsy muziek van dit trio wordt door het publiek goed ontvangen.

Op het hoofdpodium hadden we in de tussentijd de Deen Thorbjørn Risager ook bekeken. Risager speelt Chicagoblues die hij mixed met R&B en soul. Met zijn krachtige stem en dito podiumpresentatie wist Risager samen met zijn strakke begeleidingsband het publiek goed te vermaken.

Ook de hierna komende Amerikaanse West Coast band “The Insomniacs” afkomstig uit Portland, Oregon speelde een uitstekende set. Ze spelen een mix van blues, swing, jump, en rock ’n roll. Deze band heeft Vyasa Dodson in de gelederen, een uitermate gedreven gitarist die zijn instrument tot in de puntjes beheerst en daarnaast ook nog behoorlijk kan zingen. 

Vervolgens weer snel terug naar het Moulin Blues Café waar de Zweed Daniel Norgren aan zijn set begon. Norgren had in Ospel zijn éénmansband uitgebreid met een bassist en trakteerde het publiek, dat in grote getalen naar de tent was gekomen, op een mix van vooroorlogse blues en gospel.

Op het hoofdpodium werd er voortgezet met een Rick Estrin & The Nightcats. Rick Estrin staat zonder meer bekend als één van de beste mondharmonicaspelers ter wereld. Van begin tot eind gaat Estrin er stevig tegenaan en zet hij samen met Nightcats gitarist Chris Anderson een wervelende show neer.

Vervolgens mag de Southern rockband Dirty Sweet het hoofdpodium van Ospel betreden. Onze eerste kennismaking met Dirty Sweet was in 2007 op het bluesrock festival in Tegelen. Dit optreden konden we bestempelen als een zeer geslaagd en bovenal verrassend optreden. Deze Amerikanen spelen melodieuze hardrock zoals die in de jaren zeventig werd gespeeld en doet ons erg denken aan de Black Crowes. Veel dubbele gitaarsolo’s, goede riffs en energieke zang. Met twee gitaristen en een zanger die ook nog een puike performance ten toon spreidt trekken zij het merendeel van het publiek naar zich toe. Kortom.. een heel goed optreden waarbij vooral de uitstraling van Ryan Koontz het goed doet bij de vrouwen.

Ondertussen speelt Daniel Norgren zijn tweede set in het Moulin Blues Café maar deze set hebben we noodgedwongen aan onze neus voorbij laten gaan omdat de inwendige mens ook verzorgd moest worden.

Daarna snel weer terug naar het hoofdpodium om maar vooral niets van de New Mannish Boys te missen. Deze topformatie uit de Delta Groove stal is geen onbekende in Ospel en herbergt in wisselende bezettingen, de top van de West Coast blues. Een paar jaar geleden was hetzelfde gezelschap tesamen met de Delta Groove All-Star Blues Revue ook in Ospel en kregen we een mooie show voorgeschoteld. En ook nu weer weten ze het publiek in Ospel te vermaken. De oude meesters, Bobby Jones en Finis Tasby hebben inmiddels de pensioengerechtigde leeftijd overschreden maar staan op het podium nog steeds hun mannetje. Maar onze aandacht ging vooral uit naar gitarist Kirk Fletcher die met degelijk en goed gitaarwerk de aandacht trok. Mooi moment is als tegen het eind van het optreden Pieter van der Pluijm alias Big Pete nog even mee komt spelen op mondharmonica.

De Paladins zijn altijd graag geziene gasten in Ospel! Echter door de vele ‘side projects’ van de bandleden stond de activiteit rondom de band al jaren op een zeer laag pitje en was het zelfs onduidelijk of de band nog wel bestond.  Met de komst van drummer Brian Fahey vorig jaar naar Ospel en de daardoor ontstane contacten, werd echter beetje bij beetje nieuw leven geblazen in een hereniging van The Paladins. Bassist Thomas Yearsley was direct enthousiast. Dave Gonzalez was dan wel ‘druk’ met zijn nieuwe band, maar had wel belangstelling voor een reünie concert.  En wat voor een… Alsof de tijd heeft stilgestaan komen alle klassiekers weer voorbij waaronder “Let’s Buzz”, “Look What You're Doing”, ”Follow Your Heart” en “Mercy”. Van de ene topper gaat het naar de andere en de nummers worden door het publiek massaal meegezongen. IJzersterke gitaarriffs en vurige ritmes wakkeren het vuur van weleer weer aan. Het feestje werd pas echt compleet toen tijdens “15 Days Under The Hood” ook Rick Estrin en Kirk Fletcher mee kwamen spelen. Het was jammer dat de Paladins als voorlaatste act waren geprogrammeerd want dit was de absolute topper van het festival.

Aan Johnny Mastro & The Mama's Boys was het dit jaar de eer om het festival af  te sluiten. Met dampende en rauwe blues die doet denken aan Lester Butler, Hound Dog Taylor en Paul Butterfield wist Mastro en band het publiek te imponeren. Toch rest ons de vraag of Johnny Mastro & The Mama's Boys wel de geschikte act was om Moulin Blues af te sluiten. De band speelde overtuigend maar we hadden toch liever The Paladins op die felbegeerde plek zien staan.

De 25^e editie van Moulin Blues mag met recht zeer geslaagd genoemd worden. Het weer zat dit jaar niet mee maar het publiek was toch weer in ruime getale aanwezig. Alles was perfect geregeld, van muziek tot aan de catering toe. Een groot compliment aan de organisatie, de vele vrijwilligers en de mensen van de catering is hier zeker op zijn plaats. Op 6 en 7 mei 2011 zijn we zeker weer van de partij.

De foto’s van dag 2 vind je HIER