Ribs & Blues

23 t/m 24 mei 2010

Domineeskamp, Raalte

Recensie + foto’s: Ton & Babs

Op zondag 23 en maandag 24 mei 2010 vond in een zonovergoten Raalte de 14e editie van het Ribs & Blues festival plaats. Volgens pr-man Lauk Bauhuizen, van de Raalter organisatie hebben dit jaar zo’n 45.000 bezoekers de weg naar het Domineeskamp gevonden. Voorwaar een hele prestatie van een festival dat 14 jaar geleden als een spontaan barbecuefeestje met muziek op de Herenhof begon. Op Ribs en Blues hoeft geen mens zich te vervelen. Naast twee dagen bluesmuziek van nationale en internationale topbands, waarvoor je geen cent entree hoeft te betalen zijn er veel activeiten voor jong en oud, en kun je overheerlijke spareribs eten. De line-up van Ribs & Blues was ook dit jaar erg goed te noemen. De organisatie had kosten nog moeite gespaard en had klinkende namen als Los Lobos, Walter Trout, Jan Akkerman en Philip Sayce op het podium staan. Daarnaast was het ook nog uitzonderlijk mooi weer, een extra stimulans voor veel mensen om de Pinksterdagen in Raalte door te brengen.

Dag1
Nadat we onze spullen bij het hotel in Hellendoorn hadden afgegeven gingen we meteen richting Raalte. Eenmaal aangekomen hadden we al snel een parkeerplaats gevonden en konden we tijdens onze wandeling naar het festivalterrein al genieten van King Mo die nog met de soundcheck bezig waren. Nadat we bij Maudi onze persbandjes hadden afgehaald maakten we van de gelegenheid gebruik om bluesvrienden zoals Bert ‘The Bluesman’, Ardi, Arno, Bouke, Ton, Arjan, Bertje, de mannen van Bluesmoose en vele anderen gedag te zeggen.

Om klokslag 13:15 uur mocht de Nederlandse powerbluesformatie King Mo aan hun set beginnen. Deze 5 man sterke band uit Limburg won met overmacht de door Ribs & Blues, The Bluesman en Bluesforum georganiseerde verkiezingspoll en mocht derhalve het festival openen. De muziek van King Mo is een mix van vette Texas en Chicago blues, met een randje rock en soul. Onlangs kwam hun tweede cd, Sweet Devil uit en waar kan je die beter promoten als op Ribs & Blues. Ondanks het vroege tijdstip was de tent bij aanvang van het optreden in een mum van tijd goed gevuld en was het voor aan het podium genieten geblazen. Het duurde dan ook niet lang voordat het zweet ons over de rug liep en stonden we tesamen met de overige pers en het publiek mee te swingen op o.a. No Use Denying, The Milkman en Gladrags. Kippenvelmomenten waren er toen de band het schitterende Ain’t Nobody’s Business If I Do en Little Wing ten gehore bracht. We kunnen het niet vaak genoeg zeggen, King Mo heeft met Sjors Nederlof een fantastische gitarist in haar gelederen. De band die naast Sjors Nederlof bestaat uit Phil Bee, Collie Franssen, Jules van Bussel en Henk Punter speelde een ijzersterke set. Een uitstekend begin van de dag.

Vervolgens mocht het Britse powerrockband, The Brew aantreden. Deze band is duidelijk beïnvloed door de muziek uit de jaren 60 en 70 met invloeden als Blue Cheer, Led Zeppelin en Jimi Hendrix. De Britse critici lopen weg met het jonge snarenwonder Jason Barwick en niet geheel onterecht blijkt later. Gedurende hun set maakt het jeudige talent deze hoge verwachtingen op Ribs & Blues volledig waar en we zagen dan ook menig oude rocker uit zijn dak gaan.

Na deze stevige rockset was het tijd voor de soul van Jesse Dee. Jesse haalt zijn inspiratie bij de grote der aarde, Otis Redding, Sam Cooke, Etta James en Al Green, maar ook bij new wave artiesten als James Hunter, Amos Lee en John Legend. Het optreden kon ons niet echt bekoren en we hebben dit optreden dan ook grotendeels aan ons voorbij laten gaan. Tenslotte moet er ook een keer gegeten worden, dus hebben we op het festivalterrein een portie overheerlijke spareribs gehaald.

De vierde band is DeWolff, en is net als opener King Mo afkomstig uit Limburg, alleen de muziek die ze maken is van een hele andere orde. Deze driekoppige jonge band trakteerde de festivalgangers op een flinke portie rauwe, psychedelische sixties rock. Nu zijn wij normaal gesproken niet vies van een stevig potje rock maar ook DeWolff was net als voorganger Jesse Dee niet helemaal aan ons besteed. De nummers werden eindeloos lang uitgerekt en het geluid was belabberd. Ondanks het ontbreken van een basgitaar zat er veel te veel bas in het geluid, voornamelijk afkomstig van het Hammond orgel. Eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat onze mening niet iedereen was toegedaan. Onder het publiek waren toch een heleboel, voornamelijk jeugdige, liefhebbers die het optreden uitermate wisten te waarderen.

 
Dan is het weer bluestime en mag een van de grootste talenten uit de hedendaagse bluesscene Matt Schofield de Raaltse arena betreden. Matt Schofield is geen type die loeiharde gitaarsolo’s speelt. Zijn repertoire is een prachtige mix van blues, funk, jazz en soul. Voortgestuwd door een voortreffelijke band, werden we door Matt getrakteerd op een zeer goed en gevarieerd optreden dat door het publiek zeer gewaardeerd werd.

 
Vervolgens mag Brainbox aantreden. Kaz Lux, dé stem van Brainbox, blies de groep dit jaar nieuw leven in. Naast de oorspronkelijke gitaristen Rudy de Queljoe en John Schuursma en drummer Pierre van der Linden bestaat de band uit bassist Cees van der Laarse. Enige tijd geleden hadden we in de Bosuil een teleurstellend optreden van de band gezien en ook op Ribs & Blues wist de band geen indruk op ons te maken. Het is met name de zang van Kaz Lux die de tand des tijds niet heeft doorstaan. Jammer… Wij houden het in het vervolg wel bij het plaatmateriaal van vroeger, want daar kunnen we nog steeds van genieten.

Als headliner voor dag één is de Amerikaan Walter Trout met zijn band The Radicals aangetrokken. Nou, deze hoofdrol kun je bluesrock gitarist Walter Trout, toetsenist Sammy Avila, bassist Rick Knapp, drummer Michael Leasure en roadmanager / zanger / gitarist Andrew Elt wel toevertouwen. Met uitmuntend gitaarspel weet Walter het publiek in opperste vervoering te brengen. We werden getrakteerd op een flinke portie harde bluesrock met Walter Trout in absolute bloedvorm. Dampende blues en gierend gitaargeweld, zoals het hoort. Het geluid was hard maar goed. Als vanouds werden de snaren stevig gegeseld en was het genieten geblazen van de vaak lang uitgesponnen solo’s. Ook zijn niets aan de verbeelding overlatende ritmesectie stond als het spreekwoordelijke huis en als gedurende de set de uit Tegelen (jawel, alweer Limburg J) afkomstige roadmanager Andrew Elt, bekend van o.a. Electro van Klooster, Physical Graffiti en Sleeze Beez het podium betreedt om enkele nummers mee te zingen en spelen zie je het publiek dolenthousiast raken. Andrew is afkomstig uit de hardrockscene en heeft een stem waar menigeen, (waaronder wijzelf) danig van onder de indruk is. Na ruim anderhalf uur echt alles uit de kast gehaald te hebben nemen Walter en band afscheid van het Raaltse publiek. Het uitzinnige publiek wil echter meer en laat dat op oorverdovende wijze horen. Uiteraard zijn Walter en band hier wel voor te porren en doen dat middels twee covers, The Jimi Hendrix cover Redhouse en de Don Nixon cover Going Down. We hebben Walter Trout en band al heel vaak live aan het werk gezien maar het optreden in Raalte was het beste dat we ooit van hun hebben gezien. Kortom, een fantastische afsluiter van dag één.

Dag 2

Na een goede nachtrust en een stevig Sallands ontbijt begaven we ons vanaf ons hotel in Hellendoorn onder een stralend zonnetje weer richting Raalte. Op deze tweede pinksterdag stonden er nog vier bands op het programma.

De Ruben Hoeke Band mag om 13:30 uur het spits afbijten. Deze 4-mans formatie bestaat naast de talentvolle gitarist Ruben Hoeke (zoon van de legendarische boogie woogie pianist Rob Hoeke), uit zanger / mondharmonicaspeler Frank van Pardo, drummer Arjen Knaap en bassist Ralph de Lange. Met hun stevige rhythm & blues, boogie en bluesrock muziek weet de Ruben Hoeke Band veel publiek naar de tent te krijgen. Ondersteund door een prima ritmesectie laat Ruben Hoeke middels mooie solo's nog maar eens horen waarom hij in 2008 door zijn Nederlandse collega-muzikanten is uitgeroepen tot beste gitarist van Nederland. Frank van Pardo kleurt het bandgeluid met zijn hese, warme stem en bewijst tevens een uitstekende harpspeler te zijn. Wederom een uitstekende opener.

Vervolgens mogen gitaarlegende Jan Akkerman en band, die in Raalte bestond uit bassist Wilbrand Meischke, toetsenist Coen Molenaar en drummer Marijn van den Berg aan hun show beginnen. Jan Akkerman werd terecht aangekondigd als beste gitarist ter wereld. Hij is één van de grootste en meest invloedrijke gitaristen ter wereld, onder andere omdat hij steeds zijn grenzen verlegt. Jan speelt met het grootste gemak klassiek, funk, blues, rock, r&b, hiphop en zelfs trance. Zijn set was er een om de vingers bij af te likken. Naast het klassieke hitwerk uit het Focus tijdperk waaronder, Hocus Pocus en Sylvia brachten zij ook later werk ten gehore. Het nummer Tranquillizer, afkomstig van het album “Eli” (1977) kreeg een prachtige uitvoering, maar ook de Paul Weller cover, You Do Something To Me was er een om in te lijsten. Er wordt door de heren uitermate goed gemusiceerd. Onder leiding van Jan's fantastische begeleidingsband gingen met name tijdens de Focus nummers veel mensen flink uit hun bol. Ook wij hebben enorm van het optreden genoten en hopen binnenkort weer eens een volledig concert mee te mogen maken want een uurtje Akkerman is veel te kort!

Daarna mocht Los Lobos het publiek van een flinke portie Latin, Rock'n Roll en Tex Mex voorzien en deed dat zoals verwacht met verve. De feeststemming zit er vanaf het eerste nummer “Anselma” (In Nederland beter bekend als “Bestel Mar” van Rowwen Heze) goed in. Het is tijd voor fiësta. In no-time stond de stampvolle festivaltent op zijn kop en ging er menig beentje van de vloer. Die feestvreugde werd nog groter toen tijdens de toegift de kaskraker “La Bamba” ten gehore werd gebracht. Probeer daar als toeschouwer maar eens op stil te blijven staan. Wederom een erg succesvol optreden.

Deze 14e editie van Ribs & Blues wordt vervolgens afgesloten door Philip Sayce en band. Philip heeft zich op jonge leeftijd al in de kijker gespeeld als gitarist bij Melissa Etheridge, Jeff Healey en Uncle Kracker, maar ook Jon Bon Jovi en zelfs Oprah Winfrey hebben hun bewondering geuit. Terwijl de echte bluespuristen al waren afgedropen viel er voor de liefhebbers van het snoeiharde bluesrock werk, waar wij ons zelf onder rekenen, veel te genieten. De ene na de andere vlijmscherpe solo en riff kwamen uit Philip's afgeragde Fender Stratocaster. We kregen een buitengewoon sterke, dampende en energieke set voorgeschoteld. De stevige gitaarriffs werden ondersteund door het stuwend bas- en drumwerk van respectievelijk Joel Gottschalk en Chris Jago. Philip Sayce en band waren een waardige afsluiter van deze uitermate succesvolle editie van het Ribs & Blues festival dat naast een paar mindere bands ook vele hoogtepunten kende.

De organisatie kan terugkijken op een erg geslaagd festival. Er viel te genieten van veel goede muziek en er heerste een fantastische sfeer. Daarnaast was er ook veel aandacht besteed aan het randgebeuren waardoor ook veel niet blues-liefhebbers een kijkje kwamen nemen. Het goede weer had natuurlijk ook een positieve bijdrage aan het welslagen van het festival. Ook over het backstage gebeuren zijn wij vol lof. Alles was tot in de puntjes geregeld en we willen de organisatie en alle vrijwilligers bedanken voor de goede zorgen tijdens ons verblijf in Raalte. Het volgend jaar zijn we weer van de partij.