Op vrijdag 1 en zaterdag 2 mei 2009 vond voor de 24e keer het Moulin Blues festival plaats in Ospel-Dijk. Dit festival, dat tot één van de bekendste bluesfestivals van Europa behoort, had dit jaar een affiche waarvan gezegd werd dat de echte grote namen ontbraken. Een wijziging ten opzichte van voorgaande jaren was dat naast het hoofdpodium in de tent ook een klein buitenpodium aanwezig was, de student stage. Dat betreft een initiatief van leerlingen van Fontys Hogescholen te Eindhoven.
Dag 1
Als we rond 16:30 uur het festivalterrein betreden beginnen de jonge limburgse muzikanten van DeWolff net aan hun optreden op de student stage. Hun energieke rockmuziek heeft zeker potentie maar de band zal de komende jaren nog wel wat moeten groeien.
Omstreeks 17:00 uur opende burgemeester Henk Evers het festival en na een korte toespraak betreedt presentator Gerry Jungen het podium om “Hokie Joint”, de eerste band die op het hoofdpodium speelt aan te kondigen. Deze Engelse 5-mans formatie, gevormd rondom zanger JoJo Burgess en mondharmonicaspeler Giles King, opende zeer verdienstelijk.
De uit Brooklyn afkomstige Chris Bergson Band tapt uit een heel ander vaatje. Ze speelden een mix van blues, country, folk, funk, soul en jazz. Chris is een uitstekend gitarist die een stel goede muzikanten om zich heen heeft gevormd. We zullen in de toekomst ongetwijfeld nog veel van deze band gaan horen.
Daarna mocht Skinner op het buitenpodium hun Southern Rock van Lynyrd Skynyrd ten gehore brengen. Helaas voor de mannen valt tijdens het optreden drie keer de stroom uit. Hierdoor laten ze zich echter niet uit het veld slaan. Ondanks de hindernissen zetten de mannen twee puike sets neer.
Vervolgens mocht James Hunter zijn opwachting op het podium maken. Deze Engelsman, afkomstig uit Essex moet het vooral van zijn vocalen hebben en heeft een stem die vergelijkbaar is met Amerikaanse grootheden als Sam Cooke en Otis Redding. Velen vonden het een goed optreden maar wij hadden toch liever wat meer pure blues gehoord.
Als voorlaatste band stond de uit Oklahoma afkomstige Bill Homan aka Watermelon Slim op het programma. Naast Vietnamveteraan is hij dertig jaar lang trucker geweest. Een hartaanval in 2002 blijkt voor hem het signaal te zijn om voortaan alleen nog maar dingen te doen waar hij echt zin in heeft en voor hem is dat bluesmuziek maken. Zelden hebben we iemand met zoveel passie zien spelen. Ondanks het feit dat we technisch gezien wel eens betere slide-gitaristen aan het werk hebben gezien was het optreden om te smullen. Binnen no-time stond de tent "op zijn kop". Veel toeschouwers vonden dit optreden dan ook het beste optreden van de dag.
Joe Bonamassa mocht deze eerste festivaldag als headliner afsluiten. Wat meteen opviel was dat Joe dit keer niet één maar twee drummers bij zich had. Daarnaast had hij ook, voor het eerst, een blazerssectie bij zich. Het werd een geheel ander optreden als de 3 voorgaande keren dat we Joe Bonamassa aan het werk gezien hadden (op Bospop, Tegelen en Moulin Blues). Het optreden was snoeihard. Nou zijn wij niet vies van een stevig potje "herrie" maar het geluid was, zeker bij de eerste twee nummers, té hard en daardoor niet optimaal. Afgezien hiervan liet Joe zien dat hij een begenadigd gitarist is. Hij heeft een fenomenale techniek en hij bewandelt niet de platgetreden blues-paden. Voor de echte gitaarliefhebber viel er dus toch heel wat te genieten. Wel vonden wij dat de uitbreiding van de band met een extra drummer en blazerssectie weinig toegevoegde waarde had. Conclusie: ondanks enkele minpuntjes toch een prima optreden.
De foto’s van deze eerste festivaldag kun je bekijken door op de foto van Joe Bonamassa of Watermelon Slim te klikken. Je gaat dan rechtstreeks naar het foto-album.
Dag 2
Na een goede maar korte nachtrust begaven we ons onder een stralend zonnetje richting Ospel. Als we de tent binnenkomen is de eerste band, de Rhythm Bombs net begonnen. Deze Belgische muzikanten speelden een energieke en puike set en hadden er zichtbaar veel plezier.
Op de Student Stage mocht de Helderse bluesband Driving South de spits afbijten. Driving South bestaat uit gitarist Mike de Wit, zanger/harpenist Michel Blaauboer, bassist Erwin Steenkist en drummer Anthony Schouten. De mannen van Driving South speelden twee verdienstelijke sets van stevige bluesrock.
Op het hoofdpodium was het de beurt aan de Peter Nande Band. De muziek van de band is ‘west-coast style’ à la James Harman. Hoewel ze vol passie en vuur stonden te spelen was de muziek die ze maakten niet echt aan ons besteed.
Snel terug dus naar de Student Stage waar de Twelve Bar Blues Band inmiddels al aan de soundcheck was begonnen. Deze band mag zich verheugen in een steeds groter wordende schare fans en in Ospel deze ze hun naam als één van de beste bluesbands van Nederland weer eer aan. In twee sets van een half uur werd het, in grote getalen toegestroomde publiek, getrakteerd op oud en nieuw werk. Er ontstond een spontaan feestje voor aan het podium. Gitarist Kees Dusink speelde retestrak en samen met het uitstekende zang en harpspel van Jan Scherpenzeel houden zij het hele optreden het tempo op een hoog en swingend niveau.
Op het hoofdpodium zijn de Shiner Twins bij het betreden van de tent inmiddels al aan hun set begonnen. Binnen Nederland nemen de Shiner Twins een volstrekt unieke plek in en is er géén andere band die zo’n grote verscheidenheid aan zuidelijke Amerikaanse muziekstijlen op zo’n eigenwijze manier tot een geheel weet te combineren. De band speelde een solide en gevarieerde set.
Daarna mochten The Veldman Brothers, een hechte band rondom ‘bloodbrothers' Gerrit en Bennie Veldman, op de Student Stage aantreden. Ook de brothers speelden twee uitstekende sets en oogstten veel succes bij het publiek. Muzikaal klopt het allemaal als een huis. Vooral tijdens het tweede gedeelte gingen de de remmen bij gitarist Gerrit en broer Bennie achter de Hammond helemaal los. Net als bij de Twelve Bar Blues Band, eerder deze dag, was het voor het podium een groot feest. Zowel de Twelve Bar Blues Band als The Veldman Brothers zouden op het hoofdpodium niet hebben misstaan. Kwaliteit behoeft niet altijd uit het buitenland te worden gehaald!!
Op het hoofdpodium mochten The Cadillac Angels het publiek vermaken met hun Rock & Roll. Dit lukte hen slechts ten dele want de meningen over dit optreden waren nogal verdeeld. Op ons heeft de band in ieder geval geen indruk gemaakt al was het wel leuk om de oud-drummer van The Paladins, Brian Fahey weer eens aan het werk te zien.
Vervolgens mocht Jason Ricci laten horen waarom Walter Trout zo gecharmeerd van hem is. Thuis in de States doet hij met New Blood zo’n 300 optredens per jaar, waar hij het publiek door z’n enerverende aanpak van de blues in extase achterlaat. Deze Ricci is een echt podiumbeest en een geweldige mondharmonica speler. Hij kreeg in Ospel veel waardering en bijval van het publiek.
Daarna betrad Roomful of Blues de Ospelse arena. De band heeft in zijn ruim 35-jarige bestaan veel bezettingswisselingen ondergaan maar is nog steeds één van de meest strakke en swingende bands ter wereld. Grootheden als Duke Robillard en Ronnie Earl hebben deel uitgemaakt van deze band. Momenteel is het Chris Vachon die de gitaarpartijen voor zijn rekening neemt. Met hun unieke en aanstekelijke combinatie van swing, blues, R&B en soul wisten ze menig voetje van de vloer te krijgen. Een geweldig optreden van een zeer hoog niveau.
Na een meer dan verdiende toegift van Roomful of Blues kunnen we ons gaan opmaken voor het hoofdgerecht van de avond, Dana Fuchs. We hadden deze dame reeds twee keer eerder mogen bewonderen (op Bospop en in de Bosuil) en we zijn inmiddels behoorlijk gecharmeerd van haar geraakt. Ook dit keer werden we weer getrakteerd op een wervelende show waarin mooie Dana met haar warme en krachtige stem, die veel wegheeft van Janis Joplin, centraal staat. Tijdens de toegiften, die maar liefst een half uur duurden, kwam de blazersectie van Roomful of Blues de band versterken en was het hek helemaal van de dam en gaat het publiek volledig uit het dak. Wat een geweldig optreden, wat een feest en wat een geweldige afsluiting van Moulin Blues 2009.
De 24e editie van "Moulin Blues" mag met recht zeer geslaagd genoemd worden en een groot compliment aan de organisatie is hier zeker op zijn plaats. En wat betreft die ontbrekende grote namen, wij hebben ze niet gemist! Het weer zat ook dit jaar gelukkig weer mee en het publiek was in ruime getale aanwezig. Alles was weer perfect geregeld van muziek tot aan de catering toe. We kijken nu alweer uit naar het 25e editie die volgende jaar plaatsvindt op vrijdag 7 en zaterdag 8 mei. We zijn benieuwd wat de organisatie voor deze jublium-editie in petto heeft.
De foto’s van de tweede festivaldag kun je bekijken door op de foto van Dave Howard of Dana Fuchs te klikken. Je gaat dan rechtstreeks naar het foto-album.
Concert / Festivalrecensies 
